| wzór strukturalny | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Brak dostępnej formuły strukturalnej | |||||||
| Ogólne | |||||||
| Nazwa | Taumatyna | ||||||
| Inne nazwy | Taumatyna I lub Taumatyna II | ||||||
| Formuła molekularna | 207 aminokwasowy polipeptyd, z dwoma wariantami różniącymi się nieznacznie sekwencją aminokwasową (5 aminokwasów) i ośmioma mostkami dwusiarczkowymi | ||||||
| Numer CAS | 71396-29-7 lub 53850-34-3 | ||||||
| Krótki opis | bezwonny, żółtawy proszek o słodkim smaku | ||||||
| Właściwości | |||||||
| Masa molowa | 22209 lub 22293 g mol | ||||||
| Stan materii | naprawiono | ||||||
| Rozpuszczalność | bardzo rozpuszczalny w wodzie, nierozpuszczalny w acetonie | ||||||
| Instrukcje bezpieczeństwa | |||||||
| |||||||
| Tam, gdzie jest to możliwe i powszechne, używane są jednostki SI. O ile nie zaznaczono inaczej, podane dane dotyczą standardowych warunków. | |||||||
taumatyna (E 957) jest naturalnie występującym słodzikiem. Jest od 2000 do 3000 razy słodszy niż cukier. Taumatyna ma posmak podobny do lukrecji i jest również stosowana jako wzmacniacz smaku. Taumatyna została zidentyfikowana w latach 70. i została dopuszczona przez dyrektywę WE w sprawie słodzików od początku 1996 roku.
Taumatyna jest mieszaniną trzech białek znajdujących się w strąkach nasion zachodnioafrykańskiej rośliny katemfe (Thaumatococcus daniellii ), miejscowi nazywają je również „Ndebion”, są od niego uwzględnione i odizolowane. Jednak wydajność jest bardzo niska, tylko 6 g taumatyny można wyizolować z 1 kg.
Znajduje zastosowanie w wyrobach cukierniczych (często na bazie kakao lub suszonych owoców), suplementach diety i odżywkach oraz gumach do żucia.
Taumatyna jest klasyfikowana jako nieszkodliwa dla zdrowia i nie ma wartości ADI. Od dawna jest używany przez tubylców w Afryce.
